Eknath Gita Chapter 3 Section 17

Bhagavat Gita

3.17

న మే పార్థాసి కర్తవ్యం త్రిను లోకేషు కించన {3.22}

నా నవాప్త మవాప్తవ్యం వర్త ఏవ చ కర్మణి

అర్జునా! ముల్లోకముల యందును నేను చేయవలసిన కార్య మేదియును లేదు. నేను పొందనిది, పొందవలసినది ఏదియు లేదు. అయినను నేను కర్మలను చేయుచునే యున్నాను

యది హ్యహం నవర్తేయ౦ జాతు కర్మణ్య తంద్రితః {3.23}

మమ వర్త్మాను వర్తం తే మనుష్యాః పార్థ సర్వశః

పార్థా! నేను అశ్రద్ధతో కర్మల నాచరింపకున్నచో జనులు సర్వవిధముల నా మార్గము ననుసరించియే ప్రవర్తించుచుందురు

ఉత్సీదేయు రిమే లోకా న కుర్యా౦ కర్మ చేదహం {3.24}

సంకరస్య చ కర్తా స్యా ముపహన్యా మిమాన్ ప్రజాః

నేను కర్మ చేయనిచో ఈ లోకము లన్నియు భ్రష్ఠమగును. వర్ణ సంకరమునకు నేను కారణమగుదును. జనులను చెడిపిన వాడనగుదును

పురాణాల్లో ఒక సాలెపురుగు తన చుట్టూ గూడు కట్టుకున్నట్లు, బ్రహ్మన్ విశ్వాన్ని సృష్టించి దాని మధ్య ప్రతిష్ఠిత మైందని చెప్తారు. అక్కడితో దాని పని అయిపోలేదు. అనేక మార్లు అవతారాలు దాల్చి మానవాళి పురోభివృద్ధికై నిరంతరము పాటు పడుతుంది.

కలియుగంలో బ్రహ్మన్ వరసగా అవతారాలను దాల్చింది. మనకే దేవుని మీద ప్రేమ ఉంటే, "మేము ధ్యానం చేస్తూ, నీ యందు భక్తితో ఉండి, అన్నీ మంచి పనులే చేస్తామని" ప్రార్ధించేవాళ్ళం. ఉదాహరణకి ప్రతి ఏటా వచ్చే శివరాత్రి: శివుడు సంవత్సరం పొడుగునా రాత్రింబవళ్ళు మన గురించై పని చేసినందుకు, సంవత్సరంలో ఒక్క రోజు విశ్రాంతి తీసికోమని ప్రార్ధిస్తా౦. మనం దేవుని మీద ప్రేమ పలు విధాలుగా ప్రకటించు కోవచ్చు: అహంకారం త్యజించి, బంధుమిత్రులకు నిస్వార్థ సేవ చేసి, మొదలైనవి.

ఒక క్రొత్త అవతారం దాల్చి మనకు తెలియని సత్యాలు తెలపడానికి, లేదా ఒక క్రొత్త మత స్థాపనకు దేవుడు పూనుకోలేదు. మనకు ఒకప్పుడు తెలిసిన విషయాలే గుర్తుకు తెప్పించడానికి అవతారం దాలుస్తున్నాడు. మనము దేహము, మనస్సు, అహంకారం, బుద్ధి కాము. మన నిజ స్వరూపం ప్రేమ. అది శాశ్వతమైనది, మార్పు లేనిది. ఇతరులను కష్టపెడితే, మనను బాధ పెట్టుకున్నట్టే. అలాగే ఇతరులకు మేలు చేసి ఆనందింపజేస్తే, మన చేతనములో ఆనందంగా మిగిలిపోతుంది. 177