Eknath Gita Chapter 2 Section 6

Bhagavat Gita

2.6

కార్పణ్య దోషోప హత స్వభావః వృచ్చామి త్వాం ధర్మ సమ్మూఢ చేతాః {2.7}

యచ్చ్రేయ స్స్య న్నిశ్చితం బ్రూహి తన్మే శిష్యస్తే అహం శాధి మాం త్వాం ప్రసన్నమ్

కార్పణ్య దోషముచే కొట్టబడినవాడనై ధర్మనిర్ణయము చేయలేని చిత్తమును బొంది నిన్ను అడుగుచున్నాను. నాకు ఏదిమేలైనదో దానిని నిశ్చయముగ చెప్పుము. నేను నీ శిష్యుడను. నిన్ను శరణు బొందిన నన్ను శాసింపుము

అర్జునుడు కృష్ణునితో "నేను నీ శిష్యుడను. నాకు నీ బోధ అనుగ్రహించు" అని వేడుకొంటున్నాడు. మన సంప్రదాయంలో గురువు ఒకరు అడగనిదే వారిని శిష్యునిగా స్వీకరించరు. గురు అనగా బరువుగా ఉండేది అని అర్థం. అంటే గురువుని ఎవ్వరూ కదపలేరు. అలాగే ప్రపంచంలోని ఏ శక్తీ ఆయన చూపించే ప్రేమను నియంత్రించలేదు. అతనిని తిడితే దీవిస్తాడు, హాని చేస్తే సేవతో బదులిస్తాడు, వాడుకుంటే ఉపకారిగా ఉంటాడు. మనందరిలో అటువంటి గురువు ఉన్నాడు. మన ప్రత్యక్ష గురువు మన అంతర్గత గురువుని గుర్తు చేస్తాడు. ఆయనయందు మనకెంత విశ్వాసముంటే మనమంత ఆత్మ విశ్వాసము కలిగి ఉంటాము. మన స్మృతులలో గురువుని ముందూ వెనకా చూసి ఎన్నుకోమంటారు. ఒకరి అందాన్ని కానీ, వేసుకొన్న దుస్తులనుగాని చూచి ఆకర్షితులమై వారిని గురువుగా స్వీకరించనక్కరలేదు. ఒకమారు మన ఆధ్యాత్మిక దృక్పథంతో ఏకీభవించే గురువు లభిస్తే ఆయన యందు పూర్తి విశ్వాసంతో ఉండాలి.

నేను ఈ ఆధునిక ప్రపంచంలో ఎన్ని తప్పులు చెయ్యగలమో అన్ని తప్పులు చేసేను. కానీ నా ప్రేమనంతటిని నా అమ్మమ్మకి ఇచ్చి కొంత ఆధ్యాత్మికతను పొందేను. మనమిలాగ గురువుపై ప్రేమ కలిగి ఉంటే అతని చేతనములో ఐక్యమవుతాము. సమయం వచ్చినపుడు గురువు తప్పుకొని, అంతకాలం మన ప్రేమను మన ఆత్మవైపు ప్రసరించేమని గుర్తింపజేస్తాడు. తన స్థితిలో స్థిరమైన గురువుకి ఇతరుల ప్రేమ నిజంగా అక్కరలేదు. శిష్యునికి ఆత్మ జ్ఞానము కలుగజేయడానికే ఆయన వానితో సంబంధం పెట్టుకొన్నాడు.

మనము చేయవలసిన సుదీర్ఘ ప్రయాణానికి అవసరమైన సూచనలు గురువు ద్వారా పొంది, ఆ ప్రయాణాన్ని మనమే చెయ్యాలి. అది మన బదులు గురువు చెయ్యలేడు. గురువు యొక్క ప్రత్యేకత మన జీవిత లక్ష్యమేమిటో తెలిపి, ఆ లక్ష్యం చేరడానికి చేసే ప్రయత్నాన్ని ప్రేరేపిస్తాడు. 55