Eknath Gita Chapter 6 Section 5

Bhagavat Gita

6.5

బంధు రాత్మా ఆత్మన స్తస్య యే నాత్మై నాత్మనా జితః {6.6}

అనాత్మనస్తు శత్రుత్వే వర్తేతా ఆత్మైవ శత్రువత్

ఆత్మనిగ్రహము కలిగియున్న వారికి వారి ఆత్మయే వారికి బంధువు. నిగ్రహము లేనివారికి వారి ఆత్మయే వారికి శత్రువు

జితాత్మనః ప్రశా౦తస్య పరమాత్మా సమాహితః {6.7}

శీతోష్ణ సుఖదుఃఖేషు తథా మానావ మానయోః

మనస్సును జయించిన వానికి, ప్రసన్నమైన అంతఃకరణ గల వానికి, శీతోష్ణ సుఖ దుఃఖముల యందును, మానావ మానముల యందును ఆత్మానుభవము చెదరక యుండును

ఎదగాలంటే మనమెట్టి పరిస్థితులలోనైనా ఆనందం-విచారం, సుఖం-దుఃఖం మొదలగు ద్వంద్వాలకు అతీతంగా నుండాలి. అప్పుడు మనమెదుర్కొనే సమస్యలు ఎంత తీవ్రమైనవి అయినా, భద్రత, ఆహ్లాదం, శాశ్వతమైన ఆనంద౦ పొందగలుగుతాం. మెహర్ బాబా "ఆనందం దేవుడిచ్చిన సద్గుణం" అని చెప్పేరు. సాధారణంగా మనం బస్సులోగానీ, రైల్లో గానీ ప్రయాణిస్తూ ఉంటే, ఎంతో మంది అపరిచుతలను చూస్తాం. వారిలో కొందరు నిర్జీవంగా ఉంటారు. అలాగే మన సమాజంలో కూడా ఎంతోమంది జీవిచ్చవాలుగా బ్రతుకుతున్నారు. అందువలన ప్రజలు తమ ఆలోచనలతో సానుకూలంగా స్పందించేవారితో చిన్నచిన్న సత్సంగాలు ఏర్పరుచుకుంటున్నారు. ఉదాహరణకు మా ధ్యాన మందిరం. మేమంతా ఒక పెద్ద కుటుంబం. ఒకరి నొకరు ప్రేమించుకుంటూ, కష్టపడి పనిచేసి, ఆనందంగా ఉంటాం.

ఒక్కొక్కప్పుడు ఒక చిరునవ్వు కూడా రాదు. మనం ఆనందంగా ఉంటే చిరునవ్వు అవసరంలేదు. కానీ పరిస్థితులు విషమించినప్పుడు, ఉత్సాహం తగ్గుతున్నప్పుడు, చుట్టూ ఉన్నవారు చికాకు కల్పిస్తే, అది చిరునవ్వు చిందించడానికి మంచి సమయం. మనకు తెలియకుండానే లోపల ఒక యంత్రం పని చేసి, ఆనంద వర్షాన్ని కురిపిస్తుంది.

యోగానంద పరమహంస మనమందరమూ చిరునవ్వు కోటీశ్వరులము అవ్వాలని చెప్పేరు. మనమందరికీ ఈ రకమైన కోటీశ్వరులమయ్యే శక్తి ఉంది. ఎందుకంటే, మనమెక్కడకి వెళ్ళినా చిరునవ్వుతో ఉంటాం. ఎక్కడైనా ఒక నిర్భాగ్యుడు కనిపిస్తే, వానిని చూసి చిరునవ్వు చిందించాలి. అతడు తిరిగి మనకు చిరునవ్వు చూపిస్తాడు. ఇదే విధంగా బహిరంగ ప్రదేశాల్లో చిరునవ్వు చిందిస్తూ ఉంటే కొన్నాళ్ళ తరువాత మన మొహాన్ని అద్దంలో చూసుకొ౦టే మనకే ఆశ్చర్యమేస్తుంది. మనము భృకుటి ముడిపెడదామన్నా సాధ్యం కాదు. అలాగే నిరాశ, వేర్పాటు, ఇతరుల యందు విరక్తిగా ఉండడం వంటివి తుడిచిపెట్టుకు పోతాయి.

మంత్ర జపంతో మన చిరునవ్వు ఇంకా సౌందర్యవంత మవుతుంది. క్రమంగా మన కళ్ళుకూడా నవ్వుతాయనిపిస్తుంది. అలా చేస్తే మనకు కోపం రమ్మన్నా రాదు. మనం కళ్ళతో నవ్వే వారాలతో సహవాసం చేస్తే మాటలతో పనిలేదు. ఆ మూగ భాషలోనే ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకొంటాం. 345