Eknath Gita Chapter 1 Section 3

Bhagavat Gita

1.3

తస్య సంజనయన్ హర్షం కురువృద్ధః పితామహః {1.12}

సింహనాదం వినద్యోచ్చైః శంఖం దద్మౌ ప్రతాపవాన్

పరాక్రమవంతుడును, కురువృద్ధుడును, పితామహుడును అగు భీష్మాచార్యులు దుర్యోధనునికి సంతసమును కలిగించుటకు బిగ్గరగ సింహనాదము చేసి శంఖమును పూరించెను

తత శ్శ౦ఖాశ్చ భేర్యశ్చ పణవానక గోముఖాః {1.13}

సహసై వా భ్యహన్య౦త స శబ్ద స్తుములో అభవత్

పిదప శంఖములును, దుందుభులును, తప్పెటలును, మృదంగములును, బూరలును కౌరవసైన్యమున ఒక్కసారిగ మ్రోగింప బడినవి. ఆ శబ్దములు అంతటను వ్యాపించెను

తత శ్శ్వే తైర్హయై ర్యుక్తే మహతి స్యందనే స్థితౌ {1.14}

మాధవః పాండవశ్చైవ దివ్యౌ సంఖౌ ప్రదధ్మతుః

పిమ్మట, తెల్ల గుఱ్ఱములు గట్టిన గొప్ప రథము నందాసీనులై యున్న శ్రీకృష్ణార్జునులు తమ దివ్యశంఖములను పూరించిరి

కురుక్షేత్రంలో మంచి, చెడు మధ్య జరిగిన మహాసంగ్రామంలో అర్జునుడు మనకందరికీ ప్రతీక. ప్రతి జీవిలోనూ ప్రేమతో నెలకొన్న శ్రీకృష్ణుడు అతని మిత్రుడు, సఖుడు, గురువు, మార్గదర్శి. శ్రీకృష్ణుడు ఎక్కడో అంతరిక్షంలో లేడు. అతను మన దేహానికన్నా దగ్గరలో ఉన్నాడు. క్రిష్ అనగా లాగుకొనుట. మనలోని కృష్ణుడు మనని తనవైపు లాక్కొ౦టున్నాడు. శ్రీకృష్ణుడు అనాదిగా, సర్వవ్యాపకమై ఉన్నాడు. అతడే విశ్వమంతటిని ఐకమత్యంతో నడిపించే యాదార్థమైన చేతన శక్తి. 28